Okres średniowiecza to czas wolności podatkowej. Majątek rządzącego pochodził głównie z posiadłości ziemskich, przywilejów władcy oraz ceł. Okres ten to przede wszystkim daniny w postaci naturalnych produktów. Większość ludzi trudniła się uprawą zimie, dlatego władca otrzymywał część zbiorów, m.in. zboże, miód, trzoda chlewna, krowy, mięso, futra i skóry. Części podwładnych na rzecz swojego państwa wykonywała określone posługi.
W XI -XII wieku wprowadzona zasadę, iż dziesiątą część z zebranych planów należy przekazać na utrzymanie biskupstwa, około 1/3 zbiorów zostawiano dla siebie, pozostałą część trafiała do dworu książęcego.
Wiek XIII to szybki rozwój własności ziemskiej, coraz częste stosowanie immunitetu i początek gospodarki towarowo-pieniężnej. Zmiany intensywnie wpłynęły na setem danin. Zrezygnowano z zasady równomiernego pobieranie świadczeń, co bardzo obniżyło dochody monarchy i państwa.
Od wieku XV zaczął upowszechniać się system podatkowy. Najpierw miało to miejsce we Francji i Anglii. Od XIX wieku podatkami stały się ważnym elementem polityki finansowej, niezbędny przy tworzeniu sprawnej gospodarki państwowej.
